_______________________________________ Time of Life

อาจจะเห็นว่าฉันยังยิ้ม หัวเราะได้ทุกนาที

อาจจะเห็นฉันมีชีวิต ดี ๆ เหมือนคนไม่เป็นไร

แต่ลึก ๆ แล้วใครจะรู้

ถึงแม้ฉันมีความสุขเท่าไร

วันนี้ข้างในหัวใจ ยังเป็นอย่างเดิม

ก็ยังเจ็บมาจนวันนี้ นอนก็มีแต่น้ำตา

มีแต่เธออยู่ทุกเวลา ไม่รู้จะทำยังไง

ยังต้องเจ็บไปจนวันไหน

นานเท่าไร กว่าฉันจะทำใจได้

ต้องอยู่อย่างทรมานอย่างนี้ไปนานเพียงใด

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

อาการเดิมๆ ที่เคยเป็นกลับมาหาอีกครั้ง

ตื่น ตอนกลางดึก

ยิ้มได้หัวเราะได้ เมื่ออยู่กับคนอื่น

เมื่อฉันหันหลังจากคนเหล่านั้น

ฉันก็กลับเข้ามาสู่โลกส่วนตัวของฉัน

อาการที่จำอะไรไม่ค่อยได้ว่า ทำอะไรไปบ้าง

เงียบ รอคอย

คนรอบกายฉันก็คอยพร่ำบอกทำไมต้องเป็นแบบนี้

ต้องเข้มแข็งซิ. . .

ฉันไม่อยากให้ใครต้องมาเฝ้าเพียรถาม

. . .ฉันจึง “แสร้งทำ” ให้คนอื่นเห็นว่าฉันเป็นปกติ

จนฉันไม่อยากไปไหนกับใคร ทำอะไร

เพราะฉันไม่มีกำลังพอที่จะแสร้งทำอะไรแบบนั้นอีก

ตัวฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก

ฉันรู้ตัวฉันดี

แต่ใจฉัน . .  .ฉันบอกไม่ได้

แค่รู้ว่า มันจะไม่กลับมาเหมือนเดิม

ใจฉัน ไม่เหมือนเดิม

ตั้งแต่วันนั้น